U bevindt zich hier: 

>> Kunstenaars Heerlen  >> Wim Albrink 

Wim Albrink

 

Op reis door een gezicht

 

Wim Albrink: zelfportret

Portrettist en humorist Wim Albrink komt letterlijk thuis als hij, jaren nadat hij afstudeerde aan de kunstacademie in Maastricht, les krijgt van Xenia Hausner in 2003 Hij volgt bij haar een masterclass aan de Sommerakademie Salzburg en onder de bezielende leiding van deze kunstschilderes wordt de passie die al zolang in hem sluimert voorgoed wakker. Xenia Hausner schrijft later in haar boek over hem; “Der Wim der alles kann”

“Ik begon aan de lerarenopleiding van de stadsacademie Maastricht, omdat ik mezelf toch meer een ambachtsman voelde dan een vrije kunstenaar. Bovendien was het in de jaren tachtig not-done om figuratief te schilderen. Abstract was het sleutelwoord en ik deed dan maar mijn best om in de stroom mee te hobbelen, maar ik liep voortdurend tegen mezelf aan. Het was voor mij iets tegennatuurlijks. Het lesgeven was voor mij dus een uitweg om in mijn onderhoud te voorzien, maar de passie voor het figuratief schilderen bleef. In 1988 studeerde ik af om vervolgens les te gaan geven en dat doe ik nog steeds. Ik heb tussentijds wel in opdracht allerlei dingen gedaan in wat je noemt toegepaste kunst, zoals muurschilderingen, visitekaartjes en affiches maken enz. Portretten schilderen, dat is wat ik wilde. En nu doe ik dat dan voor mensen in opdracht, maar ook vooral ook vrije portretten. Liefst van mensen met een karakteristiek gezicht. Er moet iets in liggen wat me mateloos boeit” vertelt Wim.

Als jongen in een gezin van vier kinderen groeit Wim op tussen drie zussen. Zijn opa, waarvan de wortels in Twente liggen, kwam hier terecht door het werkaanbod in de mijnstreek en heeft nog een tijd als bouwkundig tekenaar bij de alom bekende architect Peutz (glaspaleis Schunck) gewerkt. Toen de mijn nog in volle functie opereerde was zijn vader bovengronds werkzaam, terwijl zijn moeder verpleegster was. Als jongen bleek Wim al snel een getalenteerde tekenaar en het leren ging hem makkelijk af. Hij deed Atheneum bèta, omdat het gymnasium, zo zag hij dat toen, voor “Nurds” was. Achteraf had hij liever Grieks en Latijn willen doen. Zijn ouders hebben hem nooit weerhouden van de keuze om naar de kunstacademie te gaan. “Daar ben ik ze nog altijd dankbaar voor.“


Handen van vader "Ik heb mijn vaders handen geschilderd. Zijn hele leven ligt erin besloten. Hij gaf mij er weleens een flinke klap mee. Zijn trouwring diep in zijn vinger gesnoerd, vertellen die handen net zo'n verhaal als een gezicht."


muzikant Arno Adams: trekt na zijn performance aan zijn sigaret trekt in een volledige cool-down. "Dat beeld hou ik vast, dat fascineert me" In een portret van 120x150 kijk je naar een man wiens ogen oplichten in een streep verzadigd nachtlicht, zijn gezicht verraad een soort voldane rust na een van zijn muzikale optredens. Sigaret peinzend tussen zijn vingers geklemd staart hij voor zich uit.


Doordringen tot de ziel

De kleuren die Wim Albrink in zijn portretten in toepast, tekenen het gezicht in karakteristieke lijnen, waarin pijn, verdriet en vreugde te bespeuren valt. Maar bovenal schildert hij dat wat bijna onzichtbaar is. Hij haalt dingen naar boven die de mens die hij schildert vaak niet eens bewust is van zichzelf. Bij het zien van zijn of haar eigen portret wordt iemand dan ook soms ontroerd door wat is bloot gelegd
Het grote formaat van zijn portretten in acrylverf wint juist aan kracht door de bijzondere afmeting van zijn doeken. Je voelt een zekere liefde tot zijn model, de nauwe band die ontstaat door de aantrekkingskracht die op hem wordt uitgeoefend om het portret te maken.
Wim Albrink schilder en portrettist dringt door tot de ziel van mensen. Wat verborgen is wordt zichtbaar en voelbaar.

Printerversie