U bevindt zich hier: 

>> Kunstenaars Heerlen  >> Theo Lenssen 

Theo Lenssen

 

`Mijn schilderijen raken uit de mode`

 

Deze heldere zelfreflectie is tekenend voor de denkbeelden en emoties van Theo Lenssen. Zijn doeken lijken losse schetsen van vorm, kleur en vegen, maar samen hebben deze onderdelen een ongekende samenhang. Hij is geïnspireerd door bekende schilders als Willem de Koning en Karel Appel. Zijn werken worden geëxposeerd in gerenommeerde galerieën zoals galerie Wolfs en Rob van Rijn in Maastricht. Ook exposeerde hij in Hamar Noorwegen.

Onafhankelijk

Zijn kunst is onafhankelijk van tijd en geest. Hij tekent/schildert zonder franje. Rechtstreeks op het doek, vaak zonder kleur. Ontdaan van alles wat overbodig is. Lijnen van speelsheid en ook wel boosheid hebben een treffende directheid. Zwart en wit tegenover elkaar, zoals Theo zelf ook in elkaar zit.
Zich bewust van oppervlakkigheid die de tijdgeest meebrengt, probeert hij de dingen te vatten die hem diep raken en steeds weer tot nadenken aanzetten. Waarom mensen zo egoïstisch zijn en waarom ieder gezag van kerk, staat en maatschappij verloren is gegaan in de versnippering van het individu. Waarom mensen zoveel maniertjes aan nemen en je niet kunt doordringen tot de ware kern. Hij vraagt het zich af. Cynisch wil hij niet worden, dat is hem te gemakkelijk. Liever met humor, speelsheid en boosheid uiting geven aan zijn gedachtewereld.

Eenvoud en complexiteit

Hij deelt die wereld dan ook voor zichzelf in. Er is een heel eenvoudige, ongecompliceerde wereld en die andere, soms teleurstellende, ingewikkelde en eenzame kant ervan. “Als je bijvoorbeeld gaat poetsen, “zegt hij `is er een vaste tijd, met daarvoor bestemd materiaal en een vaste opdracht. Je voert het uit en in een overzichtelijke tijdspanne en ruimte is het klaar. Je hoeft er niet over na te denken. Dan is er politiek, oorlog, eenzaamheid, egoïsme, oppervlakkigheid. Deze emoties plaatst hij op een zodanige directe, spontane en bijna kinderlijke manier op doek, dat je als kijker meegetrokken wordt in het proces van de totstandkoming. Hij tekent en veegt zijn emoties en gedachten met penseel uit en dat komt bij de kijker rechtstreeks binnen. Met een heldere zelfreflectie komt hij tot de conclusie dat zijn schilderijen uit de mode raken.
“Misschien begrijpt één op de honderd mensen ook maar iets van wat hier op dat doek staat” roept hij lachend. “Dat vind ik eigenlijk ook helemaal niet belangrijk. Wat mij betreft mogen ze ergens opgeslagen staan.” Het proces is wat voor hem telt. Zijn denkbeelden omgezet in basale, schetsmatige uitingen, begrepen of onbegrepen bestaan voort in tijdloosheid.

Toch zit er in de laatste werken een verandering naar meer figuratie en kleur in zijn schildertekeningen en krijgen ze een verhalende betekenis. Een van zijn laatste doeken heet “Dagboek van een Gek”

Als Theo me de deur uit laat zegt hij: “ Denk er gewoon eens een aantal dagen over na en dan bel je me. Denk gewoon eens na of je iets met me kan of met mijn schilderijen`
Op dat moment creëert hij een onmetelijk begrip, ruimte en tijdloosheid. Hij raakt nooit uit de mode.

Printerversie