U bevindt zich hier: 

>> Kunstenaars Heerlen  >> Nelleke Hollewijn 

Nelleke Hollewijn

Maak mij niet ongelukkig, laat mij schilderen

Ik kom haar kamer binnen en direct valt een levensgroot schilderij op aan de muur. Het lijkt alsof je vanuit de kamer, de plavuizen lopen door in het schilderij, een balkon op kan lopen en uitzicht hebt op een park van een Frans kasteel. Nelleke: “Dat heb ik gemaakt om mijn kamer te vergroten. Er moest iets aangevuld in deze woonruimte, maar de middelen waren er niet voor. Nou wat je niet hebt kun je schilderen.

  Het lijkt alsof je vanuit de kamer een balkon op kan lopen

Eigenlijk is dat ook zo met mijn portretten. Er kan zoveel meer dan het statieportret. Er kwam een vrouw bij mij en ze had een foto bij zich van haar dochter. Die dochter bleek al twee kinderen te hebben. Ze vroeg of ik haar kleinkinderen en haar dochter als kind bij die twee kleinkinderen kon schilderen. Er staan nu drie kinderen op, waarvan één de moeder is van die andere twee. Haar kleinkind had een jaar geleden ook al een kindje gekregen en dus lopen hier verschillende generaties door elkaar heen.

Er kan zoveel meer. Ik noem nog maar iets op: “ Je maakt een heel groot schilderij van een bank, je lievelingsbank en je zet daar jezelf op met iemand waar je graag mee op die bank zou willen zitten. Het kan zijn met je overleden hond of met mensen waar je graag mee op die bank zou willen zitten en het eigenlijk niet meer mogelijk is. Je stelt helemaal je eigen schilderij samen. Of stel je eens voor een lange tafel en je kunt daar aan zitten met mensen die er niet meer zijn of dat je als kind tussen je overleden ouders zit en verder nog mensen die je er graag ook bij zou willen hebben. Zoals in een droom, zo kan ik mensen bijelkaar brengen die nooit meer bij elkaar zouden kunnen komen. Die mogelijkheid kan ik ze bieden door ze samen te brengen in één schilderij. Dat kan ook enorm troost geven. Zo heb ik portretten gemaakt van overleden baby’s. Kindjes die geen kans kregen om het leven in te stappen en waar ouders heel veel moeite voor hadden gedaan om ze te krijgen. Het kindje is overleden, maar ik haal er de harde kanten af. Soms krijgen mensen ook boodschappen uit een portret. Een portret van mij gaat dan ook veel dieper dan een foto.

Nelleke zelf heeft niet het makkelijkste leven achter de rug, maar blijkt een enorme vechter te zijn om alles op de rails te houden. Vaak heeft ze het schilderen opzij gezet om zich te wijden aan de opvoeding van haar kinderen of gewoon om te overleven. Andere werkzaamheden hebben haar tijden lang opgeslokt. Ze ervaarde het als een enorm gemis om niet toe te komen aan haar passie. Dat maakte haar vaak wel doodongelukkig. De tijd dat ze wel kon doorbrengen in haar atelier voelde ze zich pas echt op haar plek. Nu zijn haar kinderen volwassen en ze wil niets liever dan eindelijk haar leven invullen met portretschilderen. “ Ik wil enkel Nelleke de portretschilder zijn.”

Cruciale ontdekkingen

“Ik weet ook precies het moment dat ik begon met portret tekenen. Dat was op de middelbare school en wel van mijn Nederlands leraar. Ik vond het werkelijk een vreselijke man en ik dacht: weet je wat ik draai het om en ik ga hem vastleggen. Door het tekenen was het alsof heel veel informatie binnenkwam en ik begon sympathie voor hem te voelen en hem te begrijpen als mens. Het was ook een heel bewust gevoel, waardoor ik wist dat ik verder wilde met portret schilderen.
Een andere ontdekking was dat een leraar tegen me zei: Nelleke je tekent heel goed, maar je moet het portret laten ontstaan. Dat gaf mij weer zo’n onomkeerbaar inzicht.
Het was mijn vader die me stimuleerde om naar de Kunstacademie te gaan. Dat ervaar ik nog steeds als heel bijzonder, juist omdat hij het tegen zijn dochter zei.”

De opdrachtgever bepaalt

“Ik geef ook les op Parc Imstenrade aan een groep oudere dames.
Het laatste portret dat ik maakte is van een leerlinge, die overigens zelf heel goed kon schilderen. Haar man gaf me een foto van haar met het volgende verhaal: “Vroeger rookten we alle twee maar toen ze zwanger was van haar eerste kind stopte mijn vrouw ermee. Ik rookte verder, maar alleen op mijn werk. Op een dag kwam ik thuis en zei tegen haar: ik ga ook stoppen met roken want mijn kleren ruiken ernaar en dan heb jij en de baby er toch nog last van. Op dat moment keek ze mij aan met een blik van een intense verstandhouding.
Die blik vergeet ik nooit meer en ik heb een foto van haar met die blik. Juist die blik heb ik haar in mijn portret kunnen geven. De opdrachtgever bepaalt hoe hij of zij het wil hebben. Als je zoveel van mensen houdt dat je daar je levenswerk van wil maken dan kun je heel veel aanvoelen waardoor het portret gaat leven en een diepere betekenis krijgt.”

Printerversie