U bevindt zich hier: 

>> Kunstenaars Heerlen  >> Marianne van der Bolt 

Marianne van der Bolt

Als ik maar mijn fantasie de vrije loop kan laten

“Vanaf het moment dat ik kon lezen had ik het gevoel dat de wereld helemaal voor mij open lag. Ik vond het geweldig om verhalen te lezen en ging meteen ook zelf schrijven en illustreren, als ik maar mijn fantasie de vrije loop kon laten. Als kind had ik blokfluitles, ik zong in koortjes, op de middelbare school zat ik bij het schooltoneel, had ik gitaarles, en bij dit alles bleef ik schrijven, tekenen, kleien. Zolang ik maar kon “spelen”.

Het moest natuurlijk zo zijn: ik belandde op de Kunstacademie. Er stond een prachtig levensgroot gipsen naakt in de hal van de academie in Maastricht. Ik dacht: schilderen kan iedereen, maar zo’n beeld maken niet, dat wil ik wel leren. Dus ben ik gaan beeldhouwen.”

Toepassing van goud en licht

Marianne is een veelzijdig kunstenaar. Ze schildert, werkt met klei, brons, kunststof, steen, aluminium, glas, met combinaties van deze materialen, maar ook met gedroogde bloemen en bladeren. De poëzie in haar werk, zie je terug in de serie vrouwenfiguren met namen als Flora, Venus, Aurora of Bruidje. De meeste beelden hebben versieringen: uitgesneden vormen, bloemen, kleuren en bladgoud. Plaatst zij zichzelf in de verbeelding van haar fantasiewereld?
De installaties die ze maakt zijn altijd samengesteld uit kwetsbare materialen, zo ook de installatie “La fragilité de la vie” waarin met wit zijdepapier, metaaldraad, klei en zand een compleet andere werkelijkheid opgeroepen wordt.
De grote beelden “Bloem” en “Fleur d’Atlantis” zijn opengewerkt en van binnen zo gepolijst, dat het lijkt alsof er licht in zit. Het licht schijnt altijd van binnen naar buiten, nooit andersom.
Goud en licht spelen een steeds grotere rol in haar werk. De kleur goud is niet te vatten, onaards bijna, en telkens anders bij verschillende lichtinval.
De kleinere schetsen en taferelen in klei vallen op door hun speelsheid en humor. “Love is in the Air” heet een mannetje dat met wijdgeopende armen en een gouden hart rondstapt. Toch zit er ook hier en daar iets dreigends in: “Who will throw the first Stone?”.

< terug

> verder

Het mijnmonument Lauradorp

Marianne kreeg de opdracht een Mijnmonument te maken voor Lauradorp, het dorp waarin ze opgroeide. In het monument werden veel aspecten verwerkt van de vergane mijncultuur: het kerkelijke leven, de heiligen Don Bosco en Theresia, de mijnwerkers met alle facetten van hun leven, het sociale leven rondom de mijn. Ook de tragiek van het mijnwerkersleven kreeg een plek op het beeld. “Mijn opa is op 32-jarige leeftijd verongelukt in de mijn Laura en dat heeft het leven van mijn oma en mijn moeder behoorlijk bepaald”.
Het ruim drie meter hoge beeld bestaat uit twee iets uit elkaar staande zuilen die bovenaan eindigen in een wiel; de verbeelding van de mijntorens en schacht. ’s Avonds geeft het monument licht van binnenuit en markeert zo de omgeving. Op de bronzen zuilen staan afbeeldingen uit het mijnwerkersleven zoals “Sjravele in der sjtub”, “Sjiech”, “Boeteren”, “Wasdag”. Handafgietsels van mannen die in de mijn gewerkt hebben, hun vrouwen, een dochter, een zoon, een achterkleinkind hebben een opvallende plaats in het geheel. Ze staan symbool voor het leven dat steeds doorgaat.
Een nieuwe opdracht voor een monument in de wijk Limmel Maastricht is in de maak.



www.mvdbolt.nl

Printerversie