U bevindt zich hier: 

>> Kunstenaars Heerlen  >> Elisa Lataster 

Elisa Lataster

Ik hou van mijn handen, ze maken mijn dromen waar

Als je bij haar binnenkomt dan wordt je omringd door de wondere wereld van Elisa Lataster. Ze is graag in haar sprookjesachtige wereld die ze voor zichzelf creëert. In haar woonkamer is het gezellig bijna kinderlijk kleurrijk en vrolijk en dat wil ze ook: de wereld een beetje mooier maken. Geïnspireerd door kunstenaars die zich eveneens graag verliezen in hun eigen wereld, heeft ze grote bewondering voor o.m. Panamarenko. Ze vindt de werkelijkheid vaak hard en grauw en uit een verlangen naar een mooiere, betere wereld ontstaat haar passie voor het maken van zachte en fantasievolle objecten van stof en pluche.

“Het is allemaal al moeilijk genoeg, waarom zou ik dan ook nog moeilijk gaan doen” zegt ze lachend.
Op de vraag hoe ik haar werk moet zien antwoord ze: “In Nederland is het vrij moeilijk om door te dringen met mijn werk. Val ik onder kunst of maak ik gewoon leuke dingen? Ik val een beetje uit de boot, maar zo langzamerhand komt er vooral in het buitenland wat meer waardering voor de zogeheten “Softies kunst.” De meeste kunstenaars zijn schilders of beeldhouwers, maar hoe ze mij moeten zien is een vraagteken. Eerlijk gezegd maakt het mij ook niet uit.”

Ze schenkt thee uit een rode theepot met witte stippen. Boven me hangt een kleurrijke lamp met stoffen objecten en het tafelkleed is met bloemen geborduurd, waarschijnlijk door haar moeder gemaakt. “Mijn moeder breidde, naaide, borduurde, maar altijd met een vast patroon. Ik doe alles uit mijn fantasie en niets is hetzelfde. Mijn hele zolder ligt vol stoffen, garens en lapjes. Daaruit ontstaan al deze wezens en objecten. Wat heel duidelijk is dat er geen enkele pop, dier of ander object hetzelfde is. De unieke figuren hebben een zekere abstractie en toch zijn ze heel herkenbaar. Al haar werk hoort bij elkaar en vertelt een verhaal of beeldt een karakter uit. Maar los van elkaar hebben ze evenveel bestaansrecht.

“Op de Academie heb ik met opzet hele lieve en mooie dingen gemaakt. Misschien wil ik zelfs een beetje provoceren met mijn werk. De leraren wisten soms ook niet wat ze ermee aan moesten. Vaak gaat het om een idee of een concept en is het niet belangrijk hoe het uitgevoerd wordt. Ik vind het heel belangrijk om alle werk heel precies en tot in detail mooi af te werken. Daar beleef ik ook echt plezier aan.”

“Kunst is een feestje. De kers op de appelmoes. De vervelende dingen zijn er vanzelf al. Waarom zou ik dan ook nog moeilijk moeten doen? De meeste mensen hebben het helemaal niet zo leuk ze moeten hard werken om te overleven. Je moet de rekeningen betalen, je hebt weleens kiespijn enz. Ik wil met mijn werk “mezelf” en de wereld mooier en blijer maken.”


www.elisalataster.com

Printerversie